Μητέρα και κόρη: Ισμήνη και Ρένα Καραλαριώτου

Δύο μήνες πριν την πιο μεγάλη -πολιτική- μάχη της ζωής της η Ρένα Καραλαριώτου είναι αισιόδοξη, τρυφερή ως κόρη και αιχμηρή με το βασικό της αντίπαλο. Εκπέμπει αυτοπεποίθηση, παρουσιάζει το σχέδιο της και συγκινείται, όταν αναφέρεται στον εκλιπόντα πατέρα της.

Ως παιδί είχατε κάποια πρώιμα σημάδια ότι θα γίνετε πολιτικό ον;

Όχι, καθόλου. Ασχολούμουν κι εγώ, όπως όλα τα παιδιά, με τα μαθήματά μου, με το παιχνίδι, με τις παρέες μου. Είχα βέβαια εκλεγεί στο 15μελές του σχολείου, αλλά αυτό δεν σήμαινε τότε για μένα ενασχόληση με την πολιτική, ούτε το σκεφτόμουν έτσι.

Χαζεύατε ωστόσο τις κουβέντες των μεγάλων γύρω από την πολιτική;

Αυτό που έκανα πάντα ήταν να παρακολουθώ τους μεγάλους να συζητούν, να ακούω τις απόψεις τους, να μαθαίνω, να παίρνω από αυτούς πράγματα και ήταν αυτό που με βοήθησε στη ζωή μου.

Και πότε αυτό ωριμάζει και αποκτά υπόσταση μέσα σας;

Τελειώνοντας το Πολυτεχνείο, μου πρότειναν να είμαι υποψήφια στο Τεχνικό Επιμελητήριο και εκλέχτηκα. Αργότερα, αποδέχτηκα την πρόταση του Λουκά Κατσαρού να είμαι υποψήφια νομαρχιακή σύμβουλος. Ήταν κάτι που πάντοτε μου άρεσε, να βοηθώ κόσμο, να βρίσκω λύσεις, να κάνω πράγματα για τον τόπο μου. Γενικά ως χαρακτήρας, όταν αναλαμβάνω κάτι, πρέπει να το φέρω εις πέρας. Θεωρώ ότι είμαι οργανωτική, μεθοδική και όταν μια προσπάθεια πετύχαινε, με ευχαριστούσε να βλέπω την ικανοποίηση στα μάτια του κόσμου.

Και από εκεί και πέρα ανεβαίνετε μικρά και μεγαλύτερα σκαλοπάτια;

Η ενασχόληση μου κάθε μέρα όλο και περισσότερο με τα κοινά με συνεπήρε και τα πράγματα κύλησαν χωρίς να το καταλάβω. Ήμουν ξανά υποψήφια το 2006, έγινα Αντινομάρχης. Μετά με τίμησε πάλι ο κόσμος και εκλέχτηκα Αντιπεριφερειάρχης Λάρισας. Μοναδικές εμπειρίες. Χρειάστηκε να στήσουμε έναν θεσμό κυριολεκτικά από την αρχή. Νέες δομές, νέες υπηρεσίες, νέες αρμοδιότητες και συγχρόνως η γραφειοκρατία και τα δυσκίνητα Υπουργεία της πρωτεύουσας που μας έκαναν τη ζωή δύσκολη. Παρόλες όμως τις αντιξοότητες έγινε σπουδαίο έργο σε διάφορους τομείς. Και το 2014 η στήριξη του κόσμου και η αγάπη μου για τη Λάρισα, με οδήγησαν να διεκδικήσω το Δήμο Λαρισαίων, για να κάνει η πόλη μας ένα νέο ξεκίνημα.

Τι τροφοδοτούσε όλο και περισσότερο την ενασχόληση με την πολιτική;

Αυτό που πάντα με κινητοποιεί είναι η αγάπη του κόσμου και η ευθύνη που νιώθω εγώ απέναντί του, απέναντι στην εμπιστοσύνη του, απέναντι στην στήριξη του. Αυτή θέλω να την ανταποδώσω με έργο, με πράξεις. Είναι μια δυναμική διαδικασία που συνεχίζει να με γοητεύει και για αυτό υπάρχει αυτή η εξέλιξη, αυτά τα βήματα που αναφέρατε, όλο και πιο ψηλά. Όμως, όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν ότι δεν έχω αλλάξει ως άτομο. Παρόλο που έχω αναλάβει θέσεις ευθύνης, τόσο ως Αντινομάρχης και περισσότερο ως Αντιπεριφερειάρχης, παρέμεινα πάντα η Ρένα.

Μεγαλώσατε σε μια μητριαρχική οικογένεια;

Δεν θα το έλεγα έτσι. Μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον καλό, ήρεμο κι αγαπημένο. Ο καθένας από τους γονείς μας είχε το ρόλο του. Βέβαια, εγώ είχα μια ιδιαίτερη σχέση με την μητέρα μου. Ήταν αυτή που ήταν πάντοτε δίπλα μας, γιατί ο μπαμπάς δούλευε, μας στήριζε σε όλα τα βήματα μας. Είμαστε μια αγαπημένη οικογένεια κι αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό.

Στο σπίτι καλλιεργείτο και αυτή η κουλτούρα ότι η γυναίκα δεν μπορεί να είναι μόνο νοικοκυρά αλλά μπορεί να είναι μέσα σε όλα;

Ναι! Οι γονείς μου δεν ήταν από τους γονείς που λέγανε ότι τα κορίτσια πρέπει να μένουν στο σπίτι και ο άντρας να δουλεύει. Δεν υπήρχαν τέτοιου είδους προκαταλήψεις. Υπήρχε μια ισορροπία. Πάντα θεωρούσα και θεωρώ ότι ο κάθε άνθρωπος κρίνεται από την αξία του. Γι΄αυτό και σπούδασα, δούλεψα κανονικά, χωρίς να έχω ποτέ κάποιο θέμα από το σπίτι. Και πρέπει να πω ότι πάντα οι γονείς μου και οι αδερφές μου, με στήριξαν σε όλα τα βήματα που έκανα γιατί είναι πολύ σημαντικό να έχεις τη στήριξη της οικογένειας σου, ειδικά όταν ασχολείσαι με τα κοινά.

Τρία κορίτσια;

Τρία.

Ποια είστε στη σειρά;

Εγώ; Η τελευταία.

Άρα χαϊδεμένη ή όχι;

Ναι, θα το έλεγα ότι ήμουν λίγο. Ίσως να απολάμβανα λίγα περισσότερα χάδια από τις αδερφές μου, επειδή ήμουν η μικρότερη, αλλά η αγάπη των γονιών μου ήταν ίδια και στις τρεις. Μεταξύ μας ήμασταν πάντα πολύ αγαπημένες. Ακόμη και σήμερα αν έχω κάποιο θέμα, κάποιον που θέλω να μιλήσω, θα πάρω τηλέφωνο τις αδερφές μου ή τη μάνα μου πλέον, γιατί τον πατέρα μου τον έχω χάσει.

Τι έκανε ο μπαμπάς;

Ήταν αγρότης.

Και, όταν ακούν για πρώτη φορά οι γονείς ότι θα διεκδικήσετε την λαϊκή ψήφο, τι λένε;

Μου λένε «τώρα πού πας, τι κάνεις;» Όταν βέβαια τους είπα ότι το έχω αποφασίσει, με στήριξαν και πρέπει να πω ότι αυτοί, που δούλεψαν περισσότερο και από μένα για την εκλογή μου, ήταν εκείνοι.

Είχαν συγκινηθεί με την πρώτη εκλογή;

Ναι, ναι! Επειδή και ο μπαμπάς παλιότερα ασχολιόταν λίγο με το χωριό, με την εκκλησία, ως επίτροπος, συγκινήθηκαν, όχι απλά επειδή ήμουν υποψήφια αλλά επειδή είχα εκλεγεί και μάλιστα την πρώτη φορά, πάρα πολύ ψηλά. Ήταν πραγματικά συγκινημένοι. Χαίρονταν πολύ με τις χαρές μου. Βέβαια, όσο περνούσε ο καιρός και οι ευθύνες κάθε μέρα μεγάλωναν, δεν μπορούσαμε να βλεπόμαστε, όσο θέλαμε. Επειδή ο μπαμπάς ήταν κοντά μου στις εκλογές του 2014 και πλέον όχι, θα ήθελα να τον είχα κοντά μου σε μια ενδεχόμενη νίκη και είναι κάτι που το σκέφτομαι πάρα πολλές φορές.

Σας συγκινεί αυτό που συζητάμε τώρα;

Ναι, πολύ.

Πάμε στο σήμερα. Ποιοι θα αναμετρηθούν;

Θα αναμετρηθούν δύο διαφορετικές αντιλήψεις. Η δικιά μας αντίληψη που λέει ότι δεν συμβιβαζόμαστε, διεκδικούμε για την πόλη μας. Η αντίληψη που λέει -και την ασπάζομαι- ότι ένας δήμαρχος και ειδικά ένας δήμαρχος Λαρισαίων, πρέπει να δίνει όλες τις μάχες. Μπορεί να μην τις κερδίσει όλες, αλλά θα πρέπει να τις δώσει όλες. Γιατί μόνον έτσι πάνε τα πράγματα μπροστά. Και η αντίληψη που έρχεται από το χθες και λέει βάζουμε χαμηλά τον πήχη, είμαστε απλά διαχειριστές μιας κατάστασης και δεν αξιοποιούμε τις δυνατότητες της πόλης. Το δίλημμα είναι αν θα πάμε μπροστά ή θα μένουμε στάσιμοι. Εγώ είμαι της άποψης ότι η Λάρισα μπορεί να φύγει μπροστά, έχει τον κόσμο, έχει τις προϋποθέσεις, έχει τα πλεονεκτήματα, απλά χρειάζεται και μια δημοτική αρχή που έχει το όραμα και θα κάνει κοινωνούς σε αυτό το όραμα και τους πολίτες, έτσι ώστε όλοι μαζί να μπορέσουμε να πετύχουμε το καλύτερο για την πόλη μας.

Τι ονειρεύεστε για τη Λάρισα;

Απαντώ αντιγράφοντας τον Martin Luther King: “I have a dream”. Θέλω η Λάρισα να γίνει η πόλη που πραγματικά μας αξίζει. Μια πόλη νοικοκυρεμένη, καθαρή, ανθρώπινη, φιλόξενη, ευρωπαϊκή, ασφαλής, σύγχρονη, καινοτόμα. Μια πόλη που, μέσα στην επόμενη τετραετία, να είναι πρωτεύουσα πόλη, όχι μόνο της Θεσσαλίας, αλλά ολόκληρης της Ελλάδας. Θέλω να γίνει καλύτερη η καθημερινότητα των Λαρισαίων. Να μπορούν να κυκλοφορούν με άνεση, απαλλαγμένοι από το άγχος της στάθμευσης και της μετακίνησης. Να περπατούν στο κέντρο και στις γειτονιές, χωρίς να σκοντάφτουν στις λακκούβες και στα χαλασμένα πεζοδρόμια. Να απολαμβάνουν χώρους πρασίνου, παιδικές χαρές και πάνω από όλα τον Πηνειό. Θέλω η Λάρισα να γίνει κέντρο παραγωγής και εμπορίου στην καρδιά της Ελλάδας. Να θέλουν όλες οι επιχειρήσεις να εγκατασταθούν εδώ και όλοι οι νέοι άνθρωποι να βρίσκουν δουλειές ώστε να μπορούν να ζήσουν και να δημιουργήσουν στη Λάρισα. Θέλω τη Λάρισα κέντρο πολιτισμού. Να έρχονται οι επισκέπτες, από την Ελλάδα ή άλλες χώρες και να “ταξιδεύουν” στον χρόνο, στη μακραίωνη ιστορία της Λάρισας. Να ξεκινούν από το Αρχαίο Θέατρο, όπου θα έχουν παρακολουθήσει μια υψηλού επιπέδου παράσταση –αρχαίο δράμα ή συναυλία μιας φημισμένης συμφωνικής– και να καταλήγουν να κάνουν έναν συναρπαστικό περίπατο στις όχθες του Πηνειού. Θέλω η Λάρισα να γίνει «έξυπνη» πόλη, ώστε όλοι να κερδίζουν χρόνο και να εξυπηρετούνται γρήγορα και αποτελεσματικά.  Θέλω οι πιο αδύναμοι, λόγω συγκυρίας, συμπολίτες μας να νιώθουν ότι υπάρχει κάποιος που τους συμπαραστέκεται έμπρακτα στη δύσκολη στιγμή τους και οι άνθρωποι με Ειδικές Ανάγκες να μπορούν να εξυπηρετούνται κατ’ οίκον. Θέλω όλοι οι δημότες να αισθάνονται το Δήμο Λαρισαίων ως το Σπίτι τους, την Ομάδα τους, το Συμβούλιό τους –να συμμετέχουν στην Ημέρα του Δημότη- να ακούγεται η δική τους φωνή, να είμαστε μαζί  στα μικρά και στα μεγάλα, στα εύκολα και στα δύσκολα.

Πάνω από μια 15ετία εκλέγεστε, οπότε αυτό δεν δείχνει μία προκατάληψη των Λαρισαίων στη γυναίκα, στο φύλο σας, αλλά είναι έτοιμη η Λάρισα να έχει γυναίκα δήμαρχο;

Η Λάρισα δεν είχε ποτέ μέχρι σήμερα γυναίκα δήμαρχο, ούτε καν ως υποψήφια. Κι έτσι όπως αισθάνομαι από την αγάπη του κόσμου, ναι, η Λάρισα είναι έτοιμη να εκλέξει την πρώτη γυναίκα δήμαρχο.

Άρα δεν χρειάστηκε να παλέψετε για να βεβαιωθούν για την αξία σας; Λένε πως θέλει πολλαπλάσιο κόπο μια γυναίκα για να πείσει τον ψηφοφόρο.

Αυτό είναι αλήθεια, υπό την έννοια ότι εμείς, οι γυναίκες, πρέπει να κάνουμε πενταπλάσια πράγματα για να αποδείξουμε ότι είμαστε εξίσου ικανές με τους άντρες. Εγώ, βέβαια, σε όλη μου την πορεία, δεν δέχθηκα αμφισβήτηση. Αλλά αισθανόμουν ότι «κάτι» υπάρχει, ότι κρινόμαστε πιο αυστηρά οι γυναίκες σε δημόσιες θέσεις. Από την άλλη, θα πρέπει κανείς να σκεφτεί ότι πολλές γυναίκες στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο, έχουν διαπρέψει στην πολιτική, σε πολύ υψηλές θέσεις, πολλές γυναίκες διαπρέπουν στον ιδιωτικό τομέα, είναι πρόεδροι τραπεζών, διευθύνουσες σύμβουλοι, έχουν δικές τους επιτυχημένες επιχειρήσεις που διοικούν. Άρα, το να μιλάμε σήμερα για το αν μία γυναίκα είναι ικανή, σε σχέση με έναν άντρα, για να γίνει δήμαρχος, δεν ισχύει –η ίδια η ζωή έχει αποδείξει το αντίθετο. Γιατί αυτό που μετράει είναι η αξία του κάθε ανθρώπου, ανεξάρτητα από το φύλο.

Εσείς λοιπόν εκτός από την πολλαπλάσια προσπάθεια που έπρεπε να καταβάλλετε λόγω φύλου, έπρεπε να «απολογηθείτε» εκτός από το φύλο και για το γεγονός ότι δεν κάνατε οικογένεια, ας πούμε;

Είναι θέμα τύχης, το να μπορέσεις να κάνεις οικογένεια, να κάνεις παιδιά. Σε μένα απλά δεν έτυχε. Τα παιδιά τα αγαπώ πολύ, δεν έτυχε, όμως, να έχω δικά μου. Ευτυχώς, έχω τα ανίψια μου, τα οποία υπεραγαπώ, και έχω ζήσει και ζω μαζί τους όλη τους τη διαδρομή τους, από μωρά μέχρι την ενηλικίωση.

Άρα αποκρούετε τις σπόντες που μπορεί να μπαίνουν κι αυτές ως όπλα σε μια προεκλογική αντιπαράθεση;

Τέτοιου είδους σπόντες και μάλιστα ως «όπλα», όπως λέτε, μόνον αηδία προξενούν και προσβάλλουν όλες τις γυναίκες. Είναι ντροπή για όσους το κάνουν. Αν κάποιος έχει οικογένεια ή παιδιά, δεν αρκεί αυτό από μόνο του να τον κάνει καλύτερο ή χειρότερο άνθρωπο. Δυστυχώς, υπάρχουν γονείς που δεν συμπεριφέρονται σωστά στα παιδιά τους κι έχουμε δει πολλές άλλες άσχημες ενδοοικογενειακές καταστάσεις. Συνεπώς ο χαρακτήρας του ανθρώπου δεν κρίνεται από το αν έτυχε να κάνει οικογένεια ή όχι. Είναι άλλα πράγματα από τα οποία κρίνεται, όπως η προσωπικότητα, η προσωπική και επαγγελματική του πορεία, πώς κινείται, δηλαδή, στο κοινωνικό γίγνεσθαι.  Το ήθος, η καλοσύνη, η ειλικρίνεια, η αγάπη, η αλληλεγγύη, η συνέπεια, η ακεραιότητα, αυτά είναι τα πράγματα που πρέπει να κρίνει κανείς, αν θέλει να είναι αληθινός.

Αν εκλεγείτε δήμαρχος θα διεκδικήσετε την συνεργασία με τον νυν δήμαρχο ακόμη και χωρίς να το έχετε ανάγκη.

Θα συνεργαστούμε με όλο το δημοτικό συμβούλιο, με όλες τις παρατάξεις. Το συμφέρον της πόλης και των Λαρισαίων είναι πάνω απ’ όλα.

Το λέω γιατί η δική σας σχέση θα φτάσει μάλλον στα δικαστήρια.

Με τη δική τους υπαιτιότητα θα φτάσει στα δικαστήρια, όχι δική μου. Έχω μάθει να σέβομαι τα πρόσωπα, παρά τις πολιτικές μας διαφορές και να ξεχωρίζω τα δύο επίπεδα. Εκείνοι όμως όχι. Επιχείρησαν, επειδή έχουμε πολιτικές διαφορές, να με πλήξουν προσωπικά, το οποίο είναι ανέντιμο και γι’ αυτό η δικαιοσύνη θα έχει το λόγο. Τώρα, για να πάει η Λάρισα μπροστά και να λυθούν τα προβλήματα, είμαι έτοιμη να συνεργαστώ με οποιονδήποτε. Γι΄αυτό και θα συνεργαστώ με όλους για να μπορέσω καλύτερα να προωθήσω τα θέματα της πόλης μου και να κάνουμε από την πρώτη μέρα κιόλας ένα έργο, το οποίο θα μπορεί στο τέλος της θητείας μας να έχει αλλάξει πραγματικά τη Λάρισα. Αρκεί και οι άλλοι να συμμερίζονται αυτή τη φιλοσοφία, αυτή την κουλτούρα. Βέβαια, ο απερχόμενος δήμαρχος δεν έδειξε τέτοια δείγματα γραφής, το αντίθετο μάλιστα. Πέντε ολόκληρα χρόνια, δεν έχει καλέσει τους επικεφαλής των παρατάξεων για τα μεγάλα θέματα που απασχολούν την πόλη, δε ζήτησε ποτέ τη συνεργασία και τη συνδρομή μας σε οποιοδήποτε θέμα. Αντίθετα, στη λειτουργία του δημοτικού συμβουλίου, πολλές φορές και με διάφορους τρόπους, προσπαθεί να μας υπαγορεύσει ακόμα και πώς θα κάνουμε αντιπολίτευση και τι θα λέμε. Αυτή η αυταρχική συμπεριφορά είναι έξω από κάθε λογική συνεργασίας και λειτούργησε εις βάρος της πόλης μας. Εγώ έχω άλλη φιλοσοφία, άλλη κουλτούρα κι έχω σκοπό την επόμενη μέρα –εάν ο κόσμος με τιμήσει με το αξίωμα της δημάρχου- να διοικήσω το δήμο και να συνεργαστώ με όλους για να επιτύχουμε τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα για την πόλη και τους πολίτες.

Δύο ερωτήσεις στην Ισμήνη Καραλαριώτου

Πώς ήταν η Ρένα ως παιδί;

H Ρένα μικρή ήταν ένα καλό παιδί, δραστήρια, καλή μαθήτρια, αλλά μαζί ήταν πεισματάρα και ανεξάρτητη. Ντόμπρα και δεν της έπαιρνες καθόλου εύκολα υποσχέσεις. Είχε μια υπευθυνότητα με αυτά που καταπιανόταν. Έβαζε στόχους και τους πετύχαινε, ό,τι και να γινόταν.

Tι ευχή της δίνετε;

Κάθε γονιός εύχεται το παιδί του να είναι ευτυχισμένο με ό,τι κάνει και να πετύχει όσα ονειρεύεται. Η Ρένα μου έχει μεγάλα όνειρα για τη Λάρισα και μακάρι να τα κάνει πραγματικότητα.

Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Wish, το οποίο έκανε και τη φωτογράφιση.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s